Login
  • vvNaaldwijk
  • vvNaaldwijk
  • vvNaaldwijk
  • vvNaaldwijk
  • vvNaaldwijk
  • vvNaaldwijk
  • vvNaaldwijk
  • vvNaaldwijk
  • vvNaaldwijk
  • vvNaaldwijk
  • vvNaaldwijk
  • vvNaaldwijk
  • vvNaaldwijk

Nieuwsbrief

Meest actuele nieuwsbrief

Roosters

Rooster komende periode

Rooster komende periode

Rooster komende periode

Hoofdsponsoren

ADNU

F4ADVIES

Klik op het logo om de site van een sponsor te bezoeken (geldt voor alle sponsoren)

Sportkleding vvN

Helden van...(2015)

Helden 2015

Voor alle vrijwilligers......  

Fotoalbums

Fotoalbums vv Naaldwijk

Vrienden van......

Fevowest

Dit e-mailadres wordt beveiligd tegen spambots. JavaScript dient ingeschakeld te zijn om het te bekijken.

Indoor pretpark

Sponsorkliks

Clubhistorie

Geschiedenis van de VV Naaldwijk, opgericht in 1922

 

De jaren twintig: het begin

6 september 1922 zal een gedenkwaardige dag in de geschiedenis van voetbalvereniging Naaldwijk blijven. Dit was namelijk dé dag van de oprichting van VV Naaldwijk.

 

De belangstelling voor de voetbalsport was in Naaldwijk groot. Er was al eerder een voetbalvereniging in Naaldwijk actief namelijk de Naaldwijkse Voetbal Vereniging (N.V.V.). Deze club ging na enkele jaren ter ziele door het uitbreken van de Eerste Wereldoorlog in 1914. Een aantal inwoners van Naaldwijk beoefende later de voetbalsport bij VV Maasdijk, die in maart 1921 opgericht werd.

 

Het ideaal van deze Naaldwijkers bleef een vereniging in de eigen dorpskern. Om dit te kunnen verwezenlijken zouden er heel wat moeilijkheden uit de weg geruimd moeten worden. Allereerst moest er een terrein gevonden worden waarop kon worden gevoetbald. Onder de leiding van de heren Geert Nowee en Marijn Saarloos werd dit probleem opgelost. Na vele avonden onderhandelen werd met de heer Scholtes een overeenkomst gesloten. Voor een bedrag van vijftig gulden per drie maanden kreeg men de beschikking over een terrein aan de Hoge Bomen.

 

Op 6 september 1922 vond een eerste bijeenkomst plaats met enkele oud-leden van N.V.V. die zeer veel belangstelling toonden. Aan het einde van de avond begonnen de plannen vaste vormen te krijgen en een week later werden enkele personen aangesteld die zich voorlopig met de leiding zouden belasten.

 

Op 22 september 1922 werd in gebouw Hulp en Voorzorg een vervolg gegeven aan de bijeenkomst van 6 september. Mede door de aanwezigheid van vele oud-leden van N.V.V. was de belangstelling enorm groot op deze avond. Als naam werd voetbalvereniging Naaldwijk aangenomen en er werden enkele reglementen opgesteld, die nader uitgewerkt zouden worden. Er was natuurlijk ook een bestuur nodig en ook dit werd gekozen op de avond van 22 september en bestond uit de volgende personen:

 

  • H. van der Ende, voorzitter

  • M. Saarloos, eerste secretaris

  • G. Nowee, 1e penningmeester

  • A. van Geest, 2e penningmeester

  • C. Saarloos, 2e secretaris

  • D. van den Bosch

  • Jac. Huisman

Op de algemene vergadering van 16 mei 1923 werden de reglementen definitief vastgesteld.

 

Nu kon begonnen worden om het voetbalveld speelklaar te maken en hier werd met man en macht aan gewerkt. De kantine bestond uit een consumptietent die door de heer W. van de Post beschikbaar was gesteld. Ook werden er door het bestuur diverse commissies in het leven geroepen en zo kon al vrij snel de eerste wedstrijd gespeeld worden. Deze eerste wedstrijd was tegen Maas uit Maassluis en werd er met 1-1 gelijkgespeeld.

 

Naar de grote bond

Door de vele successen in de beginjaren van VV Naaldwijk duurde het slechts drie jaar totdat men naar de grote bond kon promoveren. In het seizoen 1925/1926 werd er voor het eerst in bondsverband gevoetbald. VV Naaldwijk bleek al snel succesvol. Als nieuwkomer bezette het team van Naaldwijk na afloop van de competitie de derde plaats. Alleen het Goudse ONA en VDL uit Maassluis moesten de “Witkielen” voor laten gaan. Een prestatie van formaat in het eerste jaar dat men uitkwam in de vierde klasse van de – toen nog – Nederlandse Voetbal Bond.

 

VV Naaldwijk had laten zien een geduchte tegenstander te zijn.

 

1930-1939

Het busje van Droog

In het begin van de jaren dertig kon men zich steeds tevreden in de handen wrijven. Naaldwijk draaide goed en vele (duizend!) toeschouwers omzoomden het voetbalveld op zondagmiddag. Om de spelers te ondersteunen werd alles in het werk gesteld om de trouwe aanhang ook naar de uitwedstrijden mee te krijgen. Verre reizen moesten daarvoor gemaakt worden. Er werd een oplossing gevonden in het busje dat door de heer Droog beschikbaar werd gesteld. Het was echter een gammel vehikel dat de wegen onveilig maakte en er doorgaans de schuld van kreeg dat men te laat thuis kwam. Soms was dat terecht, maar meerdere malen waren de passagiers van het voertuig de schuldigen van het oponthoud. De verkoop van het busje door de heer Droog was voor de vereniging historisch. Later ging men met prachtige bussen naar de uitwedstrijden toe.

 

Opkomst van de zaterdagafdeling

In de Westlandse dreven werd door verschillende verenigingen, vaak uit geloofsovertuiging, op de zaterdagmiddag gevoetbald. Zo waren er ook wel wat Naaldwijkers die het zagen zitten om deze dag te benutten voor het trappen tegen een bal. Na wat gesprekken met het bestuur van VV Naaldwijk kon met terecht op een veld aan de Geestweg. Speelde men in eerste instantie nog alleen vriendschappelijke wedstrijden, in het seizoen 1932/1933 debuteerde Naaldwijk-zaterdag in competitieverband. Het verschil met de zondagtak bleek duidelijk. Op zondag was het voetbal beter, er werden dan ook veel meer prestaties verwacht. Natuurlijk wilde de zaterdag-voetballers ook presteren, maar het ging er allemaal veel gemoedelijker aan toe. In het eerste seizoen werden er drie punten behaald. Van de tien wedstrijden werden er acht verloren. Een overwinning en een gelijkspel zorgen voor de punten.

 

Het jaar daarop ging het al veel beter en werden er in 16 wedstrijden 19 punten binnengehaald. Wat nog belangrijker was, er werden nog twee elftallen ingeschreven voor het spelen van voetbal in competitieverband. Het tweede en het derde Naaldwijkteam speelde in dezelfde afdeling. Het opvallende was echter dat het derde hoger op de ranglijst eindigde dan het tweede elftal.

 

Het voetbal op zaterdag ging duidelijk ook in Naaldwijk leven. Totdat de crisisjaren aanbraken, want toen was het over met het voetballen op zaterdagmiddag. Naaldwijk kon geen elftal meer op de been brengen. Het zaterdagvoetbal was dus voorlopig een kort leven beschoren geweest. De crisisjaren en de Tweede Wereldoorlog drongen de gedachte aan voetbal op zaterdag al snel naar de achtergrond

 

1940-1949

Weer een zaterdagafdeling

In 1946 werd voor de tweede maal het initiatief genomen tot de oprichting van een zaterdagafdeling. In de oorlogsjaren was er ondanks de opheffing van de zaterdagafdeling VV Naaldwijk op zaterdag toch voetbal te zien geweest op de velden aan de Geestweg. Zoals gezegd, niet door VV Naaldwijk, maar door de ’s-Gravenzandse SV. Waarvan de velden door de Duitsers waren gevorderd. Na de oorlog bleek er toch weer een behoefte aan zaterdagvoetbal in Naaldwijk. Was de start nogal sober met slechts een enkel team ingeschreven voor de competitie. Met veertien punten uit evenzoveel wedstrijden eindigde men als zesde in de veilige middenmoot. Deze prestaties hebben er zeker toe bijgedragen dat de tijden langzaam gingen veranderen. Een aantal jaren na de oprichting had men al elf teams die op zaterdagmiddag actief waren. Het zaterdagvoetbal had in korte tijd een grote vlucht genomen in vergelijking met de kortstondige periode van voor de oorlogsjaren. Dat was vooral te danken aan het feit dat de voorzitter van de VV Naaldwijk, de heer C. van der Snoek, zich zelf ging bemoeien met de zaterdagtak. De groei van de zaterdagafdeling maakte het noodzakelijk een commissie in het leven te roepen, die zich uitsluitend met deze afdeling ging bezighouden.

 

In die periode werden er elke week spelerskaarten uitgeschreven en bezorgd bij de spelende leden zodat iedereen ervan op de hoogte werd gesteld waar en wanneer hij moest voetballen. Daar gingen vele uren werk inzitten want alles geschiedde handmatig. Het clubblad De Soccer verscheen nog niet elke week, dus daar kon men geen gebruik van maken.

 

Grote successen werden er in die eerste jaren nog niet behaald. Het eerste beperkte zich tot een plaats in het midden van de competitieladder. Maar de zaterdagvoetballers van VV Naaldwijk zouden in latere jaren nog van zich doen laten spreken. In goede en in slechte tijden, want ook Naaldwijk-zaterdag kende zijn ups en downs door de jaren heen. Door de inspanning van velen is het zaterdagvoetbal tegenwoordig niet meer weg te denken bij de VV Naaldwijk. Evenals het clubblad “De Soccer” dat in de oorlogsjaren het levenslicht zag. Met name de artikelen onder een pseudoniem geschreven trokken de aandacht van de lezers.

 

Ook een jeugdafdeling

Met de hernieuwde start van de zaterdagafdeling werd nog een belangrijke stap gezet. Het aantal jeugdigen dat wilde gaan voetballen nam snel toe. Voor voorzitter Van der Snoek een belangrijke reden om ook een jeugdafdeling in het leven te roepen.

 

De heren Piet Immerzeel, Wim van Dijk en Arie Vermeer waren de mannen waarop een beroep werd gedaan. Het grote probleem was dat deze heren alles zelf uit moesten zoeken. Iedere week kwamen de jeugdbestuurders in huize Immerzeel bijeen. De elftallen werden samengesteld, de kaarten voor de spelers geschreven en de formulieren voor de zaterdag werden alvast ingevuld. De volgende avond kon men dan kaarten bij de spelers thuis bezorgen. Het afschrijven moest eveneens gebeuren bij de heer Immerzeel, waarna de teams als het nodig was gecompleteerd werden.

 

Voor het voetballen in competitieverband moest ook de jeugd verre reizen ondernemen. Of het nu in Wassenaar, Den Haag, Delft of het Westland was, het vervoermiddel was altijd de fiets.

 

In 1946 draaide het eerste jeugdelftal goed mee in de competitie wat een behoorlijke plaats in de middenmoot opleverde. Dat er zich in de loop van dat seizoen zo’n 35 nieuwe jeugdleden aanmeldden, zegt genoeg over de wijze waarop de jeugdafdeling geleid werd. In het dorp en op de scholen werd er over gesproken en voor de rest zorgde de aantrekkingskracht van de voetbalsport zelf voor een toename van jet aantal jeugdspelers. Naaldwijk beschikte aan het einde van het seizoen 1946/1947 over drie jeugdelftallen. Elk jaar kwamen er in hoog tempo teams bij.

 

1950-1959

Zorgen

In 1950 waren er weer andere zorgen waar Naaldwijk mee te maken kreeg. Nog altijd was het clubblad een maandelijkse uitgave. De kosten om dit contact met de leden in stand te houden rezen bijkans de pan uit. De prijs van het papier werd steeds hoger en met de drukker was al een afspraak gemaakt om De Soccer in de verloren uurtjes te gaan drukken. Hierdoor viel het orgaan niet alleen op onregelmatige tijden in de bus bij de leden, maar kon het clubblad ook goedkoper bij de drukker gedrukt worden. Totdat er in december 1950 door de drukker een keer geen vrij uurtje gemaakt kon worden. Men zat men de handen in het haar, maar kwam gelukkig net op tijd met een oplossing.

 

Met de medewerking van twee voor ons onbekend gebleven jongeren werd De Soccer gestencild. In een geheel andere vorm verscheen het clubblad nog net voor de jaarwisseling bij de leden in de brievenbus. Het zou nog enige tijd duren voordat men definitief overging tot het stencilen van het clubblad omdat men de afspraken met de drukker niet wilde schenden.

 

Pas veel later ging het meer of meer lijken op het blad dat nu werkelijks bij de leden in de bus valt. Het werd namelijk een echt krantje en de maandelijkse uitgave werd later gewijzigd in een wekelijkse verschijning compleet met opstellingen en ruimte voor iedere afdeling.

 

Het kampioenschap van Zaterdag 1

Het eerste elftal van de zaterdagafdeling behaalde in het seizoen 1950/1951 haar kampioenschap binnen in het nog korte bestaan. Zelfs de lagere elftallen hadden dit succes nog niet kunnen behalen, zodat dit team als eerste zaterdagkampioen in de boeken staat vermeld. De tweede klasse van de afdeling ’s-Gravenhage werd ingeruild voor een plek in de eerste klasse.

 

Helaas zijn de namen van dit elftal in geen enkele documentatie terug te vinden. Alleen de namen Midvoor Post en aanvoerder Stegen zijn teruggevonden. De beslissende wedstrijd werd gespeeld tegen V.O.G. 2 aan de Fruitweg in Den Haag en hier werd met 0-3 door Naaldwijk gewonnen.

 

Vier keer rammelde het eerste team van Naaldwijk-zondag in de jaren vijftig aan de poort van de derde klasse, maar evenzoveel malen werd de toegang hier naar versperd.

 

Het kampioenschap van Zondag 1

In 1953/1954 was het weer feest want Naaldwijk zondag pakte in de vierde klasse van de KNVB het kampioenschap mee en mocht proberen om via promotiewedstrijden de derde klasse te bereiken. Dit team bestond uit Jan Boutkan (keeper), Jan Kuyvenhoven, Chris Hulscher, Janus Tiegelaar (midden), Joop Valstar, Henk Lagraauw, Bertus Hoogkamer, Henk Grebel en Henk Bogaars (voor).

 

Helaas bracht hun inbreng Naaldwijk niet in de derde klasse want tegen Ammerstol werd er met 3-2 verloren. Over de gemiste strafschop van Henk Lagraauw werd nog lang nagepraat.

 

Potkachel

Het ging in de jaren 1950-1959 goed met de gehele vereniging, al ging dat natuurlijk niet vanzelf. Velen droegen hun steentje hierin bij. De eerste kaartavonden werden in de gezellige clubtent gehouden rond een roodgloeiende potkachel. Wie het geluk had om dichtbij dit zwarte monster te mogen zitten, had over warmte niet te klagen. Het was altijd gezellig rond deze kachel, al werd er niet meer dan twee meter in het rond verwarmd. Veel mensen profiteerden dus niet van deze verwarming. Dit weerhield niemand ervan om Naaldwijks onderkomen te bezoeken. Zowel in het weekend, als op de doordeweekse avonden was er altijd volk in de kantine aanwezig en waren veel bezoekers niet naar huis te krijgen. Vaak leverde dit weer de nodige telefoontjes op van ongeruste ouders of vrouwen die dan steevast te horen kregen dat de betreffende persoon net de deur uit was. Als dan de verbinding verbroken was werd de plakker verzocht zo spoedig mogelijk naar huis te keren.

 

Als er op Naaldwijk werk aan de winkel was, stonden er altijd vele handen klaar om dit werk te verrichten. Of het nu aan de clubtent was of aan de velden, men was er om gezamenlijk het karwei te klaren. Na het werk gezellig aan de bar nog wat nakletsen onder het genot van een biertje, thee, een gevulde koek of een “kogeltje”,  want meer was er in die tijd nog niet te krijgen.

 

Dit kon de pret beslist niet drukken, integendeel de stemming kom soms tot grote hoogte stijgen. Saamhorigheid stond toen al hoog in het vaandel bij VV Naaldwijk en dat kwam de vereniging alleen maar ten goede.

 

1960-1969

Naaldwijk zondag weer derdeklasser

In het seizoen 1959/1960 kon opnieuw de kampioensvlag bij Naaldwijk-zondag in top want mede door het uitstekende doelmanswerk van Jan-Koos Valstar werd een 0-0 deling bereikt tegen het Rotterdamse E.D.S. en dat ene puntje was voldoende voor de titel. Weer kon men aan de bak in de promotieduels. Dirksland, Unio (Oudewater) en A.S.W. (Dordrecht) werden aan de zegekar gebonden en de promotie was een feit. Met behulp van trainer Wim van der Brugge keerde Naaldwijk zondag na 23 jaar terug in de derde klasse van de KNVB.

 

Het winnende team bestond uit: J.K. Valstar (keeper), J. van Dijk, K. Bekschebe (verdedigers), C. Duson, K. v.d. Ridder en H. Lagraauw (middenveld), J. de Rover, T. van Dijk, J. Valstar, B. Hooghuis en H. Roem (voorhoede).

 

Het handhaven van deze ploeg in de derde klasse was niet de grootste zorg van VV Naaldwijk. De groei van de vereniging werd voor de twee velden aan de Geestweg een zware belasting wat het aantal te spelen wedstrijden betrof. Omdat veld twee ook als trainingsveld werd gebruikt, liet de toestand van de velden zich wel raden. Een paar maanden na de start van de competitie waren de velden niet meer om aan te zien en kon er niet meer op gespeeld worden. Voor uitbreiding van de huidige locatie was geen ruimte, dus moest er een andere oplossing worden gezocht. Die oplossing kwam sneller dan verwacht, maar bracht ook een kostenplaatje met zich mee. Dus dit betekende weer nieuwe problemen voor het bestuur. Wat dat betreft kwam het naderende jubileum het bestuur minder goed uit. Aan de andere kant was men trots dan ondanks de vele stormen die over VV Naaldwijk raasden, men fier overeind was gebleven.

 

Het 40-jarig bestaan

Op 6 september 1962 vierde VV Naaldwijk haar 40-jarige bestaan. Op zaterdag 1 september 1962 werd de receptie in “Hulp en Voorzorg” gehouden. Weer was het onderkomen in de Havenstraat te klein om alle gasten te kunnen herbergen. Als ceremoniemeester trad Herman Vingerling op en dat was hem evenzeer toevertrouwd als het schrijven in De Soccer:

 

“Veertig jaar geleden werd de Voetbalvereniging Naaldwijk opgericht. Het bestuur stelt het op hoge prijs met u dit feit op zaterdag 1 september a.s. te gedenken in een bijeenkomst welke des middags om 3 uur begint en wordt gehouden in “Hulp en Voorzorg”, Havenstraat te Naaldwijk.

 

Namens het bestuur,

 

W.K. Nowee secretaris

 

Ook stond er in “De Westlander” een stuk over de historie van VV Naaldwijk. Dit was een soort jubileumuitgave in beknopte vorm. Ook in de Haagsche Courant en de Sportkroniek (35 cent) werden de kolommen van de sportpagina rijkelijk gevuld met verhalen over het 40-jarige bestaan.

 

Het bestuur bestaande uit voorzitter C. Hulscher, secretaris W.K. Nowee, penningmeester N. v.d. Ende, G. Nowee, P.F. Boon, S. Goedendorp en A.W. Bouwman konden die zaterdag vele handen schudden.

 

Ook kwam er deze middag nog een verrassing van burgemeester D. van Heyst. Na zijn toespraak betreffende de plannen van de gemeente voor een nieuw sportcomplex in Naaldwijk binnen enkele jaren te realiseren. Op de plek waar het bruine monster voor het eerst rolde zestig jaar gelden aan de Hoge Bomen. Want ook het gemeentebestuur was de mening toegedaan dat het groeiende Naaldwijk een nijpend gebrek aan ruimte zou krijgen in de toekomst.

 

Koninklijke onderscheiding

Een andere verrassing deze middag was dat de heren Geert Nowee en Willem Verhagen naar voren moesten komen. Zij kregen voor hun bewezen diensten de zilveren medaille die verbonden is aan de Orde van Oranje Nassau opgespeld. De heer Verhagen had een belangrijk aandeel gehad in de oprichting van de vereniging en vanaf het begin af aan had de heer Nowee zitting gehad in het bestuur van VV Naaldwijk.

 

Dit was een dag die met gouden letters in de verenigingsannalen kon worden opgetekend.

 

Voor de leden was er op donderdag 6 september een grote feestavond in de C.C.W.S. (bloemenveiling) met optredens van de Wama’s, het accordeonduo De Pico’s, Frans Vrolijk en de Spotlights.

 

Naar de Hoge Bomen

Zaterdag 20 augustus 1966 was er een die niet snel vergeten zou worden. Het oude vertrouwde terrein aan de Geestweg werd namelijk verlaten voor het nieuwe sportcomplex aan de Hoge Bomen. Dit complex met een clubgebouw was in de jaren zestig het mooiste van het Westland. Alleen stond lang niet ieder Naaldwijklid achter de plannen van het bestuur. Voornamelijk omdat de verhuizing naar het nieuwe complex hoge onkosten tot gevolg had voor de vereniging, met name door de bouw van het clubhuis en de kleedkamers. Wat men er voor terug kreeg zag men in eerste instantie niet en daardoor werd voorzitter Chris Hulscher door velen niet begrijpend aangekeken. Enigszins was dit wel begrijpelijk, want het ging om enorme bedragen voor die tijd.

 

Toch had ook het bestuur slapeloze nachten gehad, maar zij bleven achter de genomen beslissing staan, met de blik op de toekomst gericht.

 

Op 20 augustus 1966 werd het nieuwe sportpark in gebruik genomen. Met een feestelijk programma voorafgaande aan de eerste wedstrijd op de nieuwe velden. Niet alleen VV Naaldwijk streek neer op de Hoge Bomen. Onze buren werden de handbalvereniging Westlandia en korfbalvereniging S.V.N. Ook bij deze clubs werd het nieuwe terrein op deze dag in gebruik genomen. De hoge bomen waren in de eerste jaren nog ver te zoeken. De jonge planten zouden pas enkele jaren na de opening hun naam eer gaan aandoen.

 

Vijfhonderdste lid

Eind augustus 1969 kwam de inschrijving van het vijfhonderdste lid. Dit lid heette Eddy Koomen en kreeg uit handen van de voorzitter, de heer E. Hoogkamer, een complete voetbaluitrusting, uiteraard in de Naaldwijktas.

 

Tweede klasser

In de zestiger jaren kwamen de zondagvoetballers in de derde klasse KNVB uit. Het was ieder jaar weer een strijd tegen de degradatie. In het seizoen 1966/1967 draaide Naaldwijk mee in de bovenste regionen. Het elftal wist in het daarop volgende seizoen de kroon op het werk te zetten.

 

Op zondag 29 april 1969 behaalde Naaldwijk het kampioenschap binnen na een overwinning op het Poeldijkse Verburch. Voor het eerst in de geschiedenis ging men als tweede klasser het seizoen 1969/1970 in. Drie jaar na de ingebruikname van het nieuwe sportpark dus opnieuw groot feest bij de VV Naaldwijk.

 

1970-1979

Damesvoetbal

Op 5 maart 1972 werd de damesafdeling bij VV Naaldwijk opgericht. De oprichters hiervan waren secretaris Chris Ales en Toon Bouman die na zijn periode in het jeugdbestuur zich op het dames- meisjesvoetbal richtte. Leidster van het eerste uur was “tante Pietje Kok”.
In de beginperiode was het damesvoetbal niet erg populair en vaak werd er minachtend over gesproken door de mannelijke voetballers en supporters. Dat het damesvoetbal aansloeg bij Naaldwijk bleek binnen enkele jaren. De dames van het eerste team speelde op zondag, maar het tweede team dat in september 1972 werd bijgeschreven op de ledenlijst speelde op zaterdag. Dit team speelde in het eerste jaar alleen vriendschappelijke wedstrijden. Pas in het seizoen 1973/1974 ging het zaterdagteam competitievoetbal spelen. Zij deden dat gelijk goed, want het seizoen werd met een kampioenschap afgesloten.

 

In 1979 werd het zaterdagteam door gebrek aan voldoende speelsters opgeheven. Onder leiding van Kees Dijkhuizen gingen de dames op zondag wel door. Men bereikte in 1982 zelfs de hoofdklasse van het damesvoetbal. Naast het veldvoetbal waren de dames in de wintermaanden ook actief in de zaal. Ook hier werden vele successen behaald.

 

Helaas kon het succes van het damesvoetbal geen stand houden en ook pogingen om in een later stadium met een dameselftal te komen, mislukten.

 

Vijftig jaar en de geboorte van de Westland Cup

Tijdens de viering van het 50-jarig bestaan hadden Jan van Daalen en Piet Boon, respectievelijk voorzitter en secretaris van de zaterdagmiddagafdeling, het plan opgevat voor een competitie met Westlandse ploegen. Ook hadden zij dit voor het toenmalige bestuur netjes uitgewerkt op papier. Naar het idee van de Europa Cup, die in die jaren net zijn intrede bij het professionele voetbal had gedaan. Het bestuur kreeg deze plannen aangeboden voor het 50-jarig bestaan en zo kon in het jubileumjaar voor de eerste maal om de Westland Cup gestreden worden.

 

Het toernooi sloeg aan bij de Westlandse verenigingen, als was men weleens jaloers dat de wedstrijden bij VV Naaldwijk werden gespeeld. Naaldwijk was echter zuinig op de formule en bleef op het standpunt dat het hun toernooi was.

 

De eerste winnaar van de Westland Cup was VV Maasdijk. Zij wonnen van het Wateringse Velo.

Brand in het clubhuis

Op 11 januari 1978 kreeg VV Naaldwijk te maken met een van de grootste dieptepunten in haar historie. Op deze dag werden de kaderleden op ruwe wijze uit hun slaap gehaald. In de verte kleurde horizon rood en zwarte rookwolken want het mooie clubhuis van de vereniging stond in lichterlaaie en zou tot de grond toe afbranden. Met tranen in de ogen stonden de Naaldwijkers naar de nasmeulende resten te kijken. Machteloosheid heerste, zowel bij de brandweerlieden, maar ook bij de bestuursleden die nu troosteloos keken naar het gebouw dat eens de trots van de vereniging was geweest.

 

Het bestuur onder leiding van Jaap van der Eijk bleef niet bij de pakken neerzitten. Binnen twee weken, met de hulp van de kassenbouwfirma Voskamp en Vrijland, stond er een Romneyhal op het complex naast de puinhopen. Met een paar rijdende schaftwagens uit de bouwwereld werden er primitieve kleedruimtes gebouwd. Gelegenheid tot douchen na de training was er niet, maar door veel improvisatie werd er twee weken na de brand weer gevoetbald op de Hoge Bomen. Velen staken de helpende hand toe, en andere meenden het zinkende schip te moeten verlaten. Het ledental liep in korte tijd schrikbarend terug en daarmee dus ook de prestaties van de overgebleven elftallen.

 

Ook volgde een strenge winter en de Romneyhal kon met de beste wil van de wereld niet warm gestookt worden. Met het dalen van het ledental brak ook voor de penningmeester een moeilijke tijd aan.

 

De bouw van een nieuwe kantine en kleedkamers was er hand genomen, maar de inkomsten werden steeds lager zodat ieder dubbeltje drie keer moest worden omgedraaid voordat het uitgegeven kon worden. Het gemis aan kwaliteit in het veld, veroorzaakt door leegloop, lag aan de basis van een vrije val van de selectieteams. De zondagafdeling duikelde van de tweede klasse KNVB naar de HVB waar ook de zaterdagafdeling in terecht kwam. Van het eens zo grote Naaldwijk was niet mee over gebleven en door de teruglopende economische tostand in het Westland was ook van de kant van het bedrijfsleven weinig hulp te verwachten. Maar de kern die Naaldwijk trouw waren gebleven werkte met man en macht aan de herbouw. Vijftien maanden na de fatale brand stond er weer een accommodatie, de huidige. Door saamhorigheid met vereende krachten tot stand gebracht. Naaldwijk had de zoveelste moeilijkheid in het bestaan overwonnen, maar men was er nog lang niet. Zowel in financieel opzicht, als wat betreft het niveau waarop de standaardteams opereerden, bleven het zorgelijke tijden.

 

Jaren na de brand werden de schuldgevoelens bij het op 10 januari 1978 diensdoende barpersoneel pas weggenomen. Toen werd duidelijk dat jeugdige inbrekers niets van hun gading hadden kunnen vinden en uit balorigheid de boel in de fik hadden gestoken. Dat kwam pas uit, nadat zij in het land bij eenzelfde geval door de politie in de kraag werden gevat.

 

1980-1989

Jaren tachtig VV Naaldwijk 60 jaar

In 1982 bestond de VV Naaldwijk 60 jaar en dat moest op feestelijke wijze gevierd worden. Het viel niet mee om zo kort na de fatale ondergang van het clubhuis weer vrolijk feest te vieren. De brand had diepe sporen in de vereniging achtergelaten.

 

Tijdens de Naaldwijkse feestweek reed er een praalwagen mee in het corso dat de feestweek opent. Compleet moet voetballertjes rond het voertuig die reclame uit moesten delen voor de VV Naaldwijk. De jeugd beleefde het feest met een groot toernooi en kon twee filmavonden bezoeken. Voor de ouderen was er een sportieve zeskamp uitgeschreven, over een aantal maanden verdeeld moesten diverse onderdelen afgewerkt worden zoals klaverjassen, sjoelen, atletiek, schietwedstrijden, zwemwedstrijden, dartgooien en een puzzeltocht op de fiets. Niet minder dan 22 teams hadden zich voor deze sportieve zeskamp aangemeld. Ook was er nog het mixtoernooi voor de ouderen, voorafgaand aan een wedstrijd tussen een combinatie van Naaldwijk-zaterdag en -zondag tegen een combinatie van Westlandse verenigingen.

 

Ook was er nog en receptie voor de genodigden en er was een bijeenkomst voor leden en oud-leden en vond er een afsluitende feestavond plaats.

 

Snert en oliebollen

Tussen kerst en nieuwjaar werd er in competitieverband niet gevoetbald. Naaldwijk was hier niet blij mee en vonden dat contacten in deze tijd van snert en oliebollen onderhouden moesten worden. Zo ontstond dus het snerttoernooi dat nog jaarlijks op de velden bij VV Naaldwijk gespeeld wordt. Op 31 december 1983 vond de eerste editie van het snerttoernooi plaats. Er hadden twaalf teams zich opgegeven wat dus ook betekende dat er 12 sponsors moesten worden gezocht.

 

Het nadeel van de datum 31 december was dat veel mensen na de voetbal snel naar huis gingen om oud en nieuw te vieren. Toch was, met de gratis oliebollen en snert, de eerste editie van het snerttoernooi een groot succes. Het unieke van dit toernooi is en was dat presteren op de laatste plaats komt en de buitenspelregel niet wordt toegepast.

 

Nog altijd is dit toernooi niet weg te denken in de maand december of januari op de velden aan de Hoge Bomen. Nog steeds groeit de belangstelling voor deelname aan dit toernooi en zelfs voetballers van buiten de vereniging komen op de snert en oliebollen af. Ook is het niet verplicht om in het standaard voetbaltenue te voetballen, want jaarlijks is er altijd weer een team Kerstmannen of ander verkleed thema!

 

G-afdeling

In 1986 besloten Jan en Hennie Blansjaar tot oprichting van een G-afdeling. De mensen met een handicap konden zich hier uitleven in de voetbalsport. Niet alleen Jan en Hennie, maar ook hun zoons Johan en Geert-Jan zetten zich hier volledig voor in. Dit was ook zeer dankbaar werk, want het plezier dat deze mensen aan het voetbal beleven is enorm groot. In het Westland was toendertijd Naaldwijk de enige vereniging die zich bezighield met het gehandicaptenvoetbal. Het voordeel hiervan is dat de leden van deze afdeling uit het hele Westland kwamen. Een nadeel is dat er verre reizen gemaakt moesten worden om bij de tegenstanders te gaan voetballen. Al snel kon de familie Blansjaar een tweede G-elftal in het veld brengen waarbij het verschil in leeftijd opmerkelijk was. Het oudste spelende lid was de vijftig reeds gepasseerd en de jongste was pas zestien jaar.

 

Het gejuich om een gemaakt doelpunt is een lust voor het oog om te aanschouwen want of de tegenpartij er nu al twaalf bij de eigen keeper heeft ingeschopt maakte ze niets uit. Het eigen doelpunt wordt met veel vreugde ontvangen, als was het de winnende treffer. Zeker in de beginjaren werden vele wedstrijden met zeer grote cijfers verloren, maar dit kon het plezier in de voetbalsport voor deze groep niet wegnemen. De tijden zijn gelukkig veranderd, want in 1997 haalde het tweede G-elftal het eerste kampioenschap voor de Naaldwijkse G-afdeling.

 

Ook wordt er veel naast het voetbal gedaan om de gehandicapten het naar hun zin te maken. Er is namelijk eens per jaar een Ooievaarsrun waarbij de leden van de G-afdeling in vrachtwagens heel de middag mogen rondtoeren. Maar ook worden er weekendjes weg georganiseerd, tripjes naar Duitsland of komen de Duitsers onze kant op. Tevens wordt er in de kantine Sinterklaas, carnaval en kerst gevierd.

 

De club van honderd

Eind jaren tachtig stak een aantal trouwe Naaldwijk-leden de hoofden bijelkaar en zo ontstond de club van Honderd. De doelstelling hiervan was om door middel van hoognodige aanschaffingen of reparaties etc. de lasten voor het bestuur enigszins te verlichten. Voor honderd gulden per jaar kon een ieder lid van deze club worden en op deze manier de vereniging steunen. Was het de eerste jaren nog moeilijk om leden te werven, naarmate men zag wat de Club van Honderd voor de VV Naaldwijk deed, werd de spontaniteit om lid te worden groter. Want deze Club van Honderd, in tegenstelling tot vele andere verenigingen, was er niet alleen voor de selectie, maar voor de gehele vereniging. Vele pagina’s kunnen gevuld worden wat deze sympathisanten voor de vereniging hebben gedaan. Enkele punten zijn de bankjes rond het veld, reparatie aan het lekkende dag, speelwerktuigen voor de hele kleintjes, verbeterde doucheruimtes en prullenbakken op het sportpark. Tot nu toe is er aan het binnengekomen geld een goede bestemming gegeven en daar is VV Naaldwijk erg blij mee!

 

Degradatie en sportieve successen

Na jarenlang in de vierdeklasse uitgekomen te zijn valt in 1985 in twee beslissingswedstrijden tegen Honselersdijk op het Juliana sportpark in sGravenzande het doek voor de zaterdag en was degradatie naar de afdeling een feit. Trainer Teun Groeneveld (één) jaar) en Willem Steenvoort (drie jaar) lukte het niet om ondanks diverse nacompetities te promoveren.

 

De zondag daarentegen beschikte halverweg de jaren tachtig over een jonge en talentvolle selectie, welke kampioen werd van de hoofdklasse van de afdeling Den Haag. Promotie naar de vrierde klasse was daarmee een feit.

 

1990-1999

Het 70-jarig jubileum: groei ledenaantal 

In 1992 werd op interne wijze het 70-jarig bestaan van de vereniging gevierd. Naaldwijk, dat zich in een groeiperiode van het ledental mocht verheugen, wilde het niet onopgemerkt voorbij laten gaan. Er werd een jubileumcommissie in het leven geroepen die een programma voor alle Naaldwijk-leden in elkaar moesten draaien. Het werd een doe-programma, gebaseerd op het succes van de sportieve zeskamp bij het 60-jarig bestaan en de saamhorigheid binnen de vereniging.

 

In 1992 werd op interne wijze het 70-jarig bestaan van de vereniging gevierd. Naaldwijk, dat zich in een groeiperiode van het ledental mocht verheugen, wilde het niet onopgemerkt voorbij laten gaan. Er werd een jubileumcommissie in het leven geroepen die een programma voor alle Naaldwijk-leden in elkaar moesten draaien. Het werd een doe-programma, gebaseerd op het succes van de sportieve zeskamp bij het 60-jarig bestaan en de saamhorigheid binnen de vereniging.

 

Voor de jeugd stond een survival op het programma, die door jeugdtrainer Paul Voois was uitgestippeld. Het werd een groot succes want de jeugd en senioren konden meedoen aan dit zeskamp verdeeld over een aantal dagen en avonden. De animo voor deelname was bijzonder groot en de deelnemers mochten een puzzeltocht op de fiets, gevolgd door atletiekwedstrijden bij Olympus 70, waterpolo-en, schieten, klaverjassen en darten afleggen. Het onderlinge treffen bracht de deelnemers dichter bij elkaar. Leden die nauwelijks van elkaars bestaan afwisten leerden elkaar bij dit sportieve zeskamp beter kennen. Een feestavond sloot de festiviteiten rond het 70-jarig bestaan af.

 

De jeugdafdeling groeide snel en opnieuw werd het vijfhonderdste lid ingeschreven. Dit keer was dit Mike Kuivenhoven die in het zonnetje werd gezet.

 

Zaterdag kampioen en promoveert naar één na hoogste amateurniveau

In 1990 slaagde de zaterdag er in om terug te keren naar de (vierde klasse van de) KNVB. Gerard Mulder was de succestrainer, die in zijn eerste jaar een zeer jonge selectie van gemiddeld 22 jaar onder zijn hoede nam met Ron Dijkshoorn als routinier en aanvoerder. Eén wedstrijd voor het einde van de competitie werd het kampioensschap veilig gesteld via een 2-1 winst thuis op P.D.K. met twee goals van Quintus van den Bos. 

 

In de daaropvolgende twee seizoenen kon de zaterdag zich op het laatste moment handhaven in de vierde klasse. Met de komst van trainer Ger Hoogerwerf brak een reeks van volgende successen aan. In het seizoen 1992/1993 werd het team met een krappe selectie kampioen met 35 punten van de 44 punten uit 22 wedstrijden. Een prestatie waar vooraf geen rekeing mee was gehouden. Het kampioensschap werd door het collectief sterke team één wedstrijd voor het einde behaald behaald in één van de maar liefst twaalf derbies. Van Maasdijk werd in een sfeervolle ambiance met veel Naaldwijkers en fakkels via goals Arjan de Boon en topscorer René Lievaart met 1-2 gewonnen.

 

Het jaar na het kampioensjaar was nog succesvoller, mede ook dankzij de uitgebreidere selectie door spelers van buitenaf (Ron van den Beukel, René van Zanten, Winand van der Wees, Salah Taïb en keeper Evert de Voogd) en van de zondag (Hans Middelburg en Jack Verbeek) bereikte het eerste elftal van de zaterdagafdeling een mijlpaal. Zij gingen namelijk naar de tweede klasse. Piet Vellekoop en Danny van der Ende verloren dat seizoen hun basisplaats, terwijl keeper Martin Malestein was gestopt. Een klasse hoger dan een jaar ervoor speelde Naaldwijk nog meer aanvallend dan een jaar ervoor, echter wisselvalligheid zorgde ervoor dat Naaldwijk bovenin het rechterrijtje bleef hangen. Na 15 wedstrijden was Naaldwijk met 16 punten op een 8ste plek te vinden met vijf punten achterstand op koploper sGravenzande VV. Een periode leek het hoogst haalbare. Het onmogelijke gebeurde: Naaldwijk won de laatste zeven wedstrijden op rij, waarvan diverse inhaalwedstrijden. Op de laatste speeldag werd in een zinderende ambiance bij Sprit met 1-2 gewonnen. Nadat na rust Salah Taïb de 0-1 en Spirit de 1-1 had gemaakt maakt Arie-Frans Middelburg in de laatste minuut de bevrijdende 1-2, waardoor een barrage met Die Haghe en sGravenzandse VV werd vermeden. 

 

De volgende spelers hebben met meer dan 10 wedstrijden hieraan bijgedragen: Evert de Voogd, Erik Heijs, Peter Lievaart, Eugène de Roodt, René van Zanten, Jack van der Kruk, Hans Middelburg, Gerben de Boon, Arjan de Boon, Winand van der Wees, René Lievaart en Goos van den Bos. Deze laatste persoon was aanvoerder en maakte de laatste twee competitiewedstrijden niet als speler mee, want in een wedstrijd om de Haagse Courant cup verdraaide hij zonder een speler in de buurt dusdanig zijn rechterknie, dat hij aan zijn voetballoopbaan abrupt een einde zag komen. Zijn broer Quintus was een paar jaar eerder ook aan zijn knie geblesseerd geraakt. In 1993 werd ook nog eens de Westlandcup gewonnen. In de regen werd de finale tegen vierde klasser KMD na een eindstand van 3-3 na verlenging en drie goals van Salah Taïb via strafschoppen gewonnen (4-3).

 

Het verblijf in de tweede klasse duurde helaas niet lang want na een verblijf van een jaar degradeerde men in het voetbalseizoen 1994/1995 naar de derde klasse. De hoop om terug te keren was in het daarop volgende seizoen met de nieuwe trainer Rob Schalke lang aanwezig. De tweede plaats achter Sportlust’46 maakte deelname aan de nacompetitie mogelijk. Die werd winnend afgesloten zo kon men zich gaan opmaken voor de promotiewedstrijd tegen DOTO uit Pernis. Het terrein van Delta Sport in Vlaardingen zag zwart-wit  van de Naaldwijkers. Naaldwijk had vlak voor tijd nog een riante mogelijkheid, maar de wedstrijd eindigde in 1-1 ook na verlenging. De penalties werden door Naaldwijk minder genomen dan DOTO, zodat zij naar de tweede klasse promoveerden.

 

Jubileumjaar 1997 sportief niet succesvol

Het jubileumjaar 1997 was nou niet bepaald het succesvolste uit de historie. De club bestond dat jaar 75 jaar, maar beide standaardteams werden geconfronteerd met degradatie. Het zondagteam van de 4e klasse naar de 5e klasse (voorheen de hoofdklasse van de HVB) en de zaterdag degradeerde van de 3e klasse naar de 4e klasse, maar bleef eveneens 3e klasser, omdat dat seizoen de hoofdklasse in het zaterdagvoetbal werd ingevoerd. Het toenmalige bestuur onder leiding van voorzitter Jan Goedendorp had zich een beter jubileumjaar voorgesteld. In datzelfde jaar werden wel de nieuwe kleedkamers onder de tribune gerealiseerd en dat ondanks veel oppositie en een financiering die niet geheel probleemloos verliep was verlopen. Ondanks het sportieve dieptepunt werd het jubileum een geweldig festijn. Diverse activiteiten werden georganiseerd. Zo speelde een combinatieteam van zaterdag en zondag een wedstrijd tegen  ADO Den Haag.

 

De zaterdagafdeling herstelde zich het seizoen erop na het vertrek van diverse basisspelers en een matig begin redelijk en behaalde zelfs de nacompetitie. Met de as Xander van der Wilk, Gerben de Boon, Ron van de Beukel, René Lievaart en Gert-Jan Otto kon echter in deze nacompetitie geen promotie worden bewerkstelligd. Na twee jaar trainersschap vertrok het seizoen daarop trainer René Pas, die plaats maakte voor Roy Wasmus. Ook René Lievaart vertrok voor een carrière in het betaalde voetbal naar eerste divisie club ADO Den Haag. Trainer Wasmus was voor de meeste selectiespelers een verademing, vanwege zijn trainingen met de bal. Vooral het inpassen van  jeugdspelers in de selectieteams en het niveau van de spelers verbeteren was zijn grootste verdienste. De eerste twee seizoen resulteerde dit echter niet in kampioenstitels of promoties.

 

Zondag geen stabiele vierdeklasser meer

De zondagafdeling was na een eenjarig verblijf in de vijfde klasse weer gepromoveerd naar de vierde klasse in het seizoen 1997/1998. Het eerste jaar in die vierde klasse zag er aanvankelijk niet erg hoopvol uit. Tot overmaat van ramp raakte de trainer Paul Voois gedurende het seizoen ook nog geblesseerd, waardoor zijn assistent Jan van Nieuwkerk de honneurs moest waarnemen.

 

Door een goede eindsprint wist  men zich toch weer te handhaven en kon de nieuwe trainer Patrick Fieret met een vierde klasser beginnen. Toch werd het in die jaren steeds duidelijker dat de zondagafdeling gedoemd was om de komende jaren onderaan in de vierde klasse te blijven acteren. Als alles mee zat bleef men erin, zat er eens wat tegen dan was degradatie een feit.

 

Bestuurlijk slecht einde

Vanaf het begin van de jaren negentig was Jan Goedendorp als voorzitter het gezicht van de VV Naaldwijk. Naarmate hij langer als voorzitter aanbleef begon het bestuurlijk intern steeds meer te rommelen. Na een conflict met zijn medebestuursleden vertrok Jan Goedendorp dan ook eind jaren negentig. Vice-voorzitter Cor Manni was inmiddels voor een aantal maanden waarnemend voorzitter geworden. De financiële positie van de vereniging was op dat moment zorgwekkend; in feite was de vereniging vrijwel failliet.

 

2000-heden

De 21e eeuw

Speerpuntenbeleid

Vanaf 2001 is vanuit het bestuur besloten om het speerpuntenbeleid in te gaan voeren. Met andere woorden, het accent en de prestatiegerichtheid werd duidelijk neergelegd bij de zaterdagafdeling en de jeugdafdeling. De zondagafdeling mag prestatiegericht blijven werken, echter hiervan werden niet direct prestaties geëist. Na veel onderlinge discussie over dit onderwerp was het in 2002 dan toch zover. Nadat binnen het bestuur een speciale commissie dit beleidsplan had opgesteld werd het in een buitengewone ledenvergadering in stemming gebracht en aangenomen. Na de vele conceptbeleidsplannen die er in de loop der jaren betreffende dit onderwerp gemaakt waren, maar die veelal in de kast bleven liggen, had men nu een stuk gereedschap in handen waarmee men de komende jaren beleid  kon gaan maken. Tevens werden in die buitengewone ledenvergadering de statuten en het huishoudelijk reglement gewijzigd.

 

Zaterdag kampioen 3e klasse, promotie naar 1e klasse en degradatie

In zijn derde jaar als trainer was het voor Roy Wasmus in 2000/ 2001 wel raak. Met 57 punten uit 22 wedstrijden werd bij DSVP het kampioenschap van de 3e klasse binnengehaald. Na 14 wedstrijden (Naaldwijk stond drie punten voor op DSVP en Maasdijk) maakte René Lievaart zijn rentree voor Naaldwijk, nadat hij zijn contract voor de winterstop had ingeleverd bij ADO Den Haag vanwege werkzaamheden in zijn fresia bedrijf. Dit zorgde voor nogal wat commotie bij de concurrentie, die fel tegen de tussentijdse overgang bij de KNVB protesteerde. Na één afwijzing werd het verzoek toegekend hetgeen de concurrentie een mentale tik gaf. Uiteindelijk was een 1-1 gelijk spel (treffer Joost Steijn) uit bij DSVP voldoende om één wedstrijd voor het einde kampioen te worden. Een aantal van de spelers uit het kampioenselftal namen na in 2001 of 2002 afscheid als eerste elftal speler, te weten Gerben de Boon, Peter Lievaart,  Ron van den Beukel, Danny van den Ende, Mark Schermer, Eric Groenewegen, Raymond de Gier, Joost Stein en Ferdy Mulder. Andere spelers die meer dan een paar basisplaatsen hadden waren Xander van der Wilk, Marc Vriesen, Michael Koers, Patrick Wezel, Ruud Schenkels, Jack van der Kruk en Younnus Bouzyky.

 

Nadat de zaterdagafdeling het kampioenschap in de 3e klasse had behaald handhaafde men zich het eerste jaar vrij eenvoudig met een 5e positie als eindresultaat. Het seizoen daarop werd Roy Wasmus technisch coördinator en werd hij als oefenmeester opgevolgd door Theo van Dijk uit Bergschenhoek. Dit werd geen succes. Reden dan ook voor het bestuur om hem voortijdig op non actief te stellen. Op dat moment bevonden we ons nog in de degradatiezone. De laatste vijf wedstrijden deed Roy Wasmus alsnog de coaching en werden er nog 10 punten behaald, ruimschoots genoeg voor handhaving.

 

Roy ging vervolgens naar SV Honselersdijk en werd opgevolgd door Edger Kuntz uit Den Hoorn. Na in de reguliere competitie net naast een periodetitel gegrepen te hebben werd men op de laatste speeldag alsnog verrast, doordat men als nummer vier recht had op een vervangende periodetitel en men alsnog aan de nacompetitie mocht deelnemen. Nadat de dubbele wedstrijd tegen DSVP (1-1) en (1-0 winst) in winst was omgezet, moest men de volgende wedstrijd aantreden tegen Valken ’68. Doordat er een extra plaats was vrijgekomen in de eerste klasse, zou de winnaar van dit duel rechtstreeks promoveren naar de 1e klasse. In de thuiswedstrijd, waarin Jack van der Kruk werd gehuldigd voor zijn 500-ste wedstrijd in de hoofdmacht, werd er met 2-1 gewonnen. Vervolgens werd er in de uitwedstrijd met 2-1 verloren, waardoor strafschoppen de beslissing moesten brengen. René Lievaart, Romke van Velden en Sebastiaan van de Berg benutten hun strafschoppen feilloos. Daarnaast stopte onze goalie Pascal van Eck twee strafschoppen en de derde werd tegen de paal geschoten.

 

Zo waren we dus plotsklaps 1e klasser met een team dat in vergelijking met andere jaren nogal was gewijzigd. Pacal van Eck, Regillio Reincke, Romke van Velden en Reza de Haan waren dat seizoen over gekomen van  de ’s-Gravenzandse SV. Wilbert Hordijk en Michiel Looije hadden vanuit de jeugd hun opwachting in de hoofdmacht gemaakt, bovendien had René Lievaart na uitstapjes naar ADO Den Haag en Quick Boys aan het einde van het seizoen daarvoor al weer zijn opwachting gemaakt in de hoofdmacht na lager gespeeld te hebben. Aangevuld met de beweeglijke Younnes Bouzyky, een jong talentvol middenveld met Michael Koers, Jeroen Immerzeel en Pieter van Dalen, de geroutineerde Jack van der Kruk en de altijd nuttige Sebastiaan van de Berg stond er kwalitatief een goed team. Reden dan ook om met vertrouwen op 1e klasse niveau te gaan acteren. Echter al snel bleek het niveau verschil tussen de 1e en de 2e klasse niet onaanzienlijk te zijn. Qua inzet was er dan niets op de spelersgroep af te dingen echter, op dit niveau gaat het om andere kwaliteiten. Uiteindelijk kwamen we vier punten te kort om rechtstreekse degradatie af te wenden. Tot tweemaal toe een overwinning in blessuretijd uit handen geven scheelt je inderdaad die vier punten, maar eerlijk is eerlijk, de eerste klasse was op dat moment een maatje te groot voor ons. Dit seizoen 2005/2006 dus wederom in de tweede klasse, met een spelersgroep die vrijwel in tact is gebleven en met nog een paar nieuwe gezichten moet een periodetitel haalbaar zijn. Dat zal dan ook dit seizoen de doelstelling zijn.

 

Zondag heen en weer tussen vierde en vijfde klasse

De zondagafdeling moest onder leiding van trainer Jan van Nieuwkerk in het seizoen 2001/2002 een stapje terug doen naar de vijfde klasse. Het seizoen daaropvolgend wist men het verloren terrein middels een kampioenschap weer terug te winnen. Trainer Dick Beek was dat seizoen de gevierde man. Helaas was de terugkeer maar van korte duur en het jaar daarop was degradatie opnieuw een feit. In het seizoen 2004/2005 wist men zich via allerlei ondoorzichtige promotieregelingen toch weer het vierde klasserschap toe te eigenen. In een beslissende confrontatie werd SV Ammerstol verslagen en was promotie een feit.

 

Het huidige seizoen 2005/2006 is een zwarte bladzijde in het bestaan. Door een in 2005 ingevoerd reglement van de KNVB is het team definitief uit de competitie gehaald en automatisch gedegradeerd naar de vijfde klasse naar aanleiding van een incident, waarbij de scheidsrechter werd aangevallen door één speler. Ondanks dat wedstrijden van de zondag in de competitie tot dan toe sportief verliepen en de de vereniging er alles aan had gedaan om dit te voorkomen was dit besluit niet herroepelijk. Dit voelde zeer onrechtvaardig.

 

Bestuurlijke verandering

Ook bestuurlijk veranderde er in de loop der jaren weer het nodige. Bestuurlijk was het begin 2000 niet florissant. Er was geen gekozen voorzitter en de financiële positie van de vereniging was zorgwekkend; in feite was de vereniging failliet. Tijdens de algemene ledenvergadering van september 2000 stelde Aad van Daalen zich beschikbaar om de crisis op te lossen. Een tweede ledenvergadering was noodzakelijk om een ander bestuur te formeren. Daarnaast moesten er financiële middelen aangewend worden om het dreigende faillissement af te wenden.

 

Allereerst moest de bestaande sponsorcommissie worden geprofessionaliseerd. De huidige sponsorcommissie diende te veranderen in een stichting die gelden zou genereren voor de gehele vereniging. Zo ontstond de organisatorisch los van VV Naaldwijk opererende stichting Naaldwijk United, welke sinds 2000 tot nu toe de belangen van de bedrijven die sponsoren goed behartigd en voor stabiele inkomsten voor VV Naaldwijk zorgt. Ook was men er weer in geslaagd om een voorzitter te vinden. Aad Bouhuisen bleek bereid om ad interim voor een periode van een jaar de voorzittershamer te hanteren. Hij werd tijdens de volgende algemene ledenvergadering bij acclamatie benoemd in deze functie. Het jaar daarop werd er een geheel nieuw dagelijks bestuur gekozen bestaande uit Aad Bouhuisen en  Gerrit de Ruiter, respectievelijk in de functie van voorzitter en secretaris gekozen en vice-voorzitter Aad Looije en penningmeester Lian Jeltema.     

 

Voorzitter Aad Bouhuisen maakte zijn driejarige termijn niet vol en trad in 2003 af evenals vice-voorzitter Aad Looije en penningmeester Lian Jeltema wiens termijn wel verstreken was. Het seizoen werd afgemaakt met het in 2002 aangetreden bestuurslid PR, Wim Bouritius als voorzitter ad interim. Na een intensieve speurtocht kon op de ledenvergadering in september 2003 toch weer een compleet bestuur worden gepresenteerd. Wim Boekestein, Piet Lievaart en de op dat moment nog onbekende Wout Peterse werden respectievelijk gekozen in de functie van voorzitter, vice- voorzitter en penningmeester. Samen met secretaris Gerrit de Ruiter en PR-man Wim Bouritius vormen zij nu het huidige dagelijks bestuur van de VV Naaldwijk.